(2/100138517)

پرسش:آيا در بهشت بازيهاي رايانه اي وجود دارد؟

 

پاسخ:

خداوند متعال می فرماید: « وَ لَكُمْ فيها ما تَشْتَهي‏ أَنْفُسُكُمْ وَ لَكُمْ فيها ما تَدَّعُون‏ ـــــ و براى شما هر چه دلتان بخواهد در بهشت فراهم است، و هر چه طلب كنيد به شما داده مى‏شود » (فصلت:31)

طبق این آیه اهل بهشت هر چه آرزو نمایند فوراً برآورده می شود. لذا اگر بازی رایانه ای هم آرزو کنند محقّق خواهد شد؛ لکن سوال اینجاست که آیا اهل بهشت چنین آرزویی می کنند؟ حقیقت این است که اهل بهشت محال است چنین آرزویی داشته باشند. چون خداوند متعال فرمود: «لا يَسْمَعُونَ فيها لَغْواً وَ لا تَأْثيماً ـــ در آن (بهشت) نه لغو و بيهوده‏اى مى‏شنوند نه سخنان گناه آلود » (الواقعة:25) ؛ یعنی بهشت جای کارهای لغو و لهو و لعب نیست. اهل بهشت عاقلند و کار خلاف عقل محال است از آنها سر بزند؛ و نزد عقلا شکّ نیست که بازی ـ از هر نوعی که باشد ـ کاری برآمده از عقل نیست؛ بلکه اقتضای قوّه ی خیال و وهم می باشد. البته می دانم که عاشقان بازی های رایانه ای و بلکه مطلق اهل بازی را این سخن ناگوار است. امّا حقّ را باید گفت هر چند که گروهی را بد آید. دنیای امروز ما دنیای بازی و سرگرمی است. بلکه اساساً هر کاری اگر به نیّت عبادت و بندگی خدا نباشد، بازی و سرگرمی است، حتّی اگر خواندن علوم دینی یا حتّی سیر و سلوک عرفانی باشد. چرا که هدف از خلقت انسان، رسیدن به مقام عبودیّت می باشد؛ و هر کاری که به غیر این نیّت انجام گیرد، بیهوده است و لهو و لعب. لذا اولیای خدا ابداً مشغول دنیا نمی شوند و تمام امور دنیوی آنها نیز فقط و فقط برای خداست. ولیّ خدا حتّی خوردن و خوابیدنش و روابط زناشویی اش هم برای خداست. مرحوم حاج احمد آقا خمینی فرمودند: « پدرم آب هم که دست فرزندانش می دادند برای خدا بود». از معصوم(ع) منقول است که حضرت یحیی(ع) از آنجا که در کودکی صاحب حکمت شده بود، بازی های کودکانه نمی کرد. فرمودند: « أَنَّهُ كَانَ صَبِيّاً- فَقَالَ لَهُ الصِّبْيَانُ: هَلُمَّ نَلْعَبْ.

فَقَالَ: أَوَّهْ وَ اللَّهِ مَا لِلَّعِبٍ خُلِقْنَا، وَ إِنَّمَا خُلِقْنَا لِلْجِدِّ لِأَمْرٍ عَظِيمٍ. ـــ او کودک بود؛ پس کودکان به او می گفتند: بیا بازی کنیم! می فرمود: اوّه به خدا سوگند ما برای بازی خلق نشده ایم. جز این نیست که ما حقیقتاً برای امر بزرگی آفریده شده ایم.» بازی برای کودکان است که هنوز عاقل نشده اند، اگر چه آن کودک سنّش پنجاه و هیکلش صد کیلو باشد. کودکان خرد سال اسباب بازیشان ماشین کوکی است و کودکان بزرگسال اسباب بازیشان خانه و اتومبیل و امثال این امور می باشد. تنها عاقلان حقیقی اند که بازی نمی کنند. آنها وقتی با کودک خود هم که بازی می کنند، بازی نمی کنند بلکه از راه بازی فرزندشان را تربیت می کنند تا عاقل شود. « عَنْ صَفْوَانَ الْجَمَّالِ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع عَنْ صَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ فَقَالَ صَاحِبُ هَذَا الْأَمْرِ لَا يَلْهُو وَ لَا يَلْعَبُ فَأَقْبَلَ أَبُو الْحَسَنِ ع وَ مَعَهُ بَهْمَةٌ لَهُ وَ هُوَ يَقُولُ لَهَا اسْجُدِي لِرَبِّكِ فَأَخَذَهُ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع وَ ضَمَّهُ إِلَيْهِ وَ قَالَ بِأَبِي وَ أُمِّي مَنْ لَا يَلْهُو وَ لَا يَلْعَب‏ ــــ صفوان جمّال گوید: از امام صادق عليه السّلام پرسيدم صاحب اين امر (امامت) كيست؟ فرمود: صاحب اين امر آن کسی است که به سرگرمى و بازى نمى‏پردازد، در اين ميان حضرت كاظم عليه السّلام ـ كه كودک خردسالى بود ـ وارد شد و بزغاله ی مكّى همراه داشت و به آن می فرمود: براى پروردگارت سجده كن! پس امام صادق عليه السّلام او را در بر گرفت و به سينه چسبانيد و فرمود: پدر و مادرم به فدايت اى كسى كه به سرگرمى و بازى نمى‏پردازد.» (الإرشاد في معرفة حجج الله على العباد،ج‏2،ص219)

آری ولیّ خدا اگر در کودکی با حیوانی به ظاهر بازی می کند، در حقیقت بازی نمی کند بلکه او را تربیت الهی کند. این است که می بینیم حیوانات خانگی آن بزرگواران نیز صاحب کمالات بوده اند. و چرا این گونه نباشد؟! مگر اینها از آن چوپان اصحاب کهف کمترند که سگش را خداشناس تربیت نموده بود. در وصف شتر امام سجّاد(ع) آمده که چون حضرتش رحلت نمود، بر سر قبر حضرتش خوابید و سر بر قبر نهاد؛ او را به خانه برد باز بند خود پاره نمود و بر سر قبر آمد و از جای خود برنخاست تا در آن از دنیا رفت.

آری عاقلان دانند که دنیا مسجد است برای آنکه هدف را بشناسد، و برای جاهلان جز وسیله ی بازی هیچ نیست. « اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَباتُهُ ثُمَّ يَهيجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطاماً وَ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ شَديدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٌ وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلاَّ مَتاعُ الْغُرُور ـــ بدانيد زندگى دنيا تنها بازى و سرگرمى و تجمّل پرستى و فخرفروشى در ميان شما و افزون طلبى در اموال و فرزندان است، همانند بارانى كه محصولش كشاورزان را در شگفتى فرو مى‏برد، سپس خشک مى‏شود به گونه‏اى كه آن را زردرنگ مى‏بينى؛ سپس تبديل به كاه مى‏شود؛ و در آخرت، عذاب شديد است يا مغفرت و رضاى الهى؛ و (به هر حال) زندگى دنيا چيزى جز متاع فريب نيست» (الحديد:20). آنکه دنیا را وسیله ی خود سازی و کسب مقام عبودیّت دید، فریب نخورده است، غیر اینها هر کاری هم که بکنند فریب خورده اند؛ حتّی اگر مشغول کارهای به ظاهر نیکو باشند. کار نیکو وقتی نیکوست که برای خدا باشد؛ در غیر این صورت، آن هم بازی است.