(1/100176076)

پرسش:سلام. بخشي از رزق و روزي انسان ها و همچنين برخي از حيوانات شامل گوشت برخي از حيوانات و جانوران ديگر مي شود. سؤال اين است كه چرا خداوند متعال رزق و روزي برخي از موجودات را به واسطه زجر و غذاب برخي موجودات ديگر فراهم مي كند؟

 

پاسخ:

مرگ، عذاب نيست بلكه جدا شدن بدن از مادّه ي خود است. لذا هيچ موجودي نمي تواند بدن موجود ديگر را بخورد؛ آنچه خورده مي شود، مادّه ي بدن يك موجود است نه بدن آن موجود. بدن، آن صورت حيّ است كه هنگام مرگ، از مادّه اش جدا گشته و وارد برزخ مي شود. لذا مرگ ـ برخلاف تصوّر عوام ـ به معني جدا شدن روح از بدن نيست، بلكه به معني جدا شدن بدن از مادّه ي بدن است. بر اين اساس، تمام موجودتي كه مي ميرند ـ چه جماد، چه نبات، چه حيوان، چه انسان ـ همگي در عالم برزخ، بدن خود را تمام و كمال خواهند داشت.

اين هم كه خيال مي كنيد مردن با دريده شدن توسّط يك گرگ دردش بيشتر از مرگ با بيماري يا تصادف و امثال آن است، توهّمي بيش نيست. چه بسا كسي در ضمن يك تصادف، در مدّت يك صدم ثانيه بميرد، امّا عذاب قبض شدن او ميلياردها برابر كسي باشد كه زير شكنجه اي چندين ساعته مرده است. عذاب قبض ربطي به مغز و اعصاب ندارد.

امّا آن عذاب ظاهري كه افراد در حال مرگ مي چشند، آن هم بي حكمت نيست. اين عذاب براي مؤمنان، پاك كننده است. مرادم از مؤمن هم فقط انسانهاي مؤمن نيستند؛ بلكه تمام منظورم مؤمنان هستند چه جنّ باشند، چه انسان باشند، چه حيوان باشند، چه گياه باشند، چه جماد باشند. در منظر قرآن كريم و حكيمان و عارفان مسلمان، تمام موجودات جهان، هم زنده اند هم عالمند، هم مكلّف. لذا تمام موجودات، مؤمن و كافر و فاسق دارند.

در روايات هم ذكر شده كه برخي حيوانات شكار مي شوند براي آنكه از ياد خدا غافل شده اند.

اين مشقّتها گاه از باب مجازات است، گاه كفّاره ي گناهان است، گاه براي ترفيع درجه است؛ چرا كه موجودات، سه دسته اند؛ برخي ها كافر، برخي ها مؤمنين گناهكارند و برخي ها اولياي الهي اند. حتّي در بين حيوانات هم اولياي الهي وجود دارند؛ براي مثال، مورچه اي كه در سوره ي نمل از او ياد شده، از اولياء بوده است. سگ اصحاب كهف هم چنين است. اولاغ بلعم باعور و هدهد حضرت سليمان(ع) نيز از ايمان بالايي برخوردار بوده اند.