(1/100165500)- 

پرسش:با سلام مي خواستم بدانم چرا پيامبر بزگوار اسلام فرمودند بيشتر زنها به جهنم ميروند تكليف ما در اين رابطه چيست و چه كنيم كه ما از اين دسته نباشيم؟

پاسخ:

در روایات آمده:

قال رسول الله(ص): « ... وَ الَّذِي بَعَثَنِي بِالْحَقِّ نَبِيّاً وَ رَسُولًا لَقَدْ بَعَثَنِي [رَبِّيَ‏] الْمَقَامَ الْمَحْمُودَ فَعَرَضَنِي عَلَى جَنَّتِهِ وَ نَارِهِ فَرَأَيْتُ أَكْثَرَ أَهْلِ النَّارِ النِّسَاءَ فَقُلْتُ يَا حَبِيبِي جَبْرَئِيلُ وَ لِمَ ذَلِكَ فَقَالَ بِكُفْرِهِنَّ فَقُلْتُ يَكْفُرْنَ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَالَ لَا وَ لَكِنَّهُنَّ يَكْفُرْنَ النِّعْمَةَ فَقُلْتُ كَيْفَ ذَلِكَ يَا حَبِيبِي جَبْرَئِيلُ فَقَالَ لَوْ أَحْسَنَ إِلَيْهَا زَوْجُهَا الدَّهْرَ كُلَّهُ لَمْ يُبْدِ إِلَيْهَا سَيِّئَةً قَالَتْ مَا رَأَيْتُ مِنْهُ خَيْراً قَطُّ يَا حَوْلَاءُ أَكْثَرُ النَّارِ مِنْ حَطَبِ سَعِيرِ النِّسَاءِ فَقَالَتِ الْحَوْلَاءُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَ كَيْفَ ذَلِكَ قَالَ لِأَنَّهَا إِذَا غَضِبَتْ عَلَى زَوْجِهَا سَاعَةً تَقُولُ مَا رَأَيْتُ مِنْكَ خَيْراً قَطُّ عَسَى أَنْ تَكُونَ قَدْ وَلَدَتْ مِنْهُ أَوْلَاداً... . » (مستدرك‏الوسائل، ج14 ،ص243)    ترجمه:

سوگند به خدایی که مرا به حقّ برای نبوّت و رسالت مبعوث نمود، که او به من مقام محمود داد و بهشت و جهنّم را نشانم داد. پس دیدم که اکثر اهل آتش زنان هستند. پس گفتم: ای دوست من جبرئیل! چرا این گونه است؟ جبرئیل گفت: به خاطر کفرشان. گفتم: آیا به خدا کافر می شوند؟! گفت: نه بلکه به نعمت خدا کافر می شوند(کفر نعمت می کنند). گفتم: چگونه کف نعمت می کنند ای حبیب من جبرئیل؟! گفت: اگر شوهرش به او نیکی کند به اندازه ی تمام روزگاران و به او هیچ بدی نکند، باز این زن می گوید: من از او (شوهرم) هیچ خیری ندیدم. آری ای حولاء (نام زنی است) بیشترین آتش از هیزم آتش افروز زنان است. حولاء گفت: چگونه یا رسول الله؟ رسول خدا(ص) فرمودند: چون وقتی زن بر شوهرش غضب می کند برای ساعتی(لحظه ای) می گوید: من از تو هیچ خیری ندیدم. در حالی که چه بسا از آن مرد برای او اولادی پدید آمده است.

توضیح:

یعنی اغلب زنها که جهنّمی می شوند به خاطر آن است که زحمات شوهر را انکار می کنند، و کفر نعمت می نمایند، در حالی که امنیّت زن و خوراک و پوشاک و مسکن زن و ... بر عهده ی مرد است؛ که مرد برای برآوردن اینها از سر غیرت و احساس وظیفه چه تلاشها که نمی کند. لذا خدای تعالی کفران این نعمت را خیلی جدّی گرفته است. بخصوص برای آنکه این گونه قضاوت غیر منصفانه ی زنان باعث می شود زن از چشم مرد بیفتد و ارکان خانواده سست شود. 

وَ قَالَ رسول الله (ص): « يَا مَعَاشِرَ النِّسَاءِ تَصَدَّقْنَ وَ أَكْثِرْنَ الِاسْتِغْفَارَ فَإِنِّي رَأَيْتُكُنَّ أَكْثَرَ أَهْلِ النَّارِ» (مستدرك‏الوسائل، ج14، ص309)

ترجمه:

ای گروه زنان! صدقه دهید و زیاد استفغار نمایید. چون من اکثر شما را در آتش دیدم.

توضیح:

پس اگر زنی اهل صدقه و استغفار زیاد باشد، امید است که اهل جهنّم نشود.

نتیجه:

از این دو روایت استفاده می شود که بیشتر اهل جهنّم، زنها خواهند بود؛ امّا این دو روایت، سه مشکل دارند.

نخست آنکه سند محکمی ندارند.

دوم آنکه دقیقاً معلوم نیست که آیا خطاب رسول خدا(ص) به تمام زنها در تمام زمانهاست یا خطابش به زنان زمان خودشان بوده است.

سوم آنکه معلوم نیست مراد آن حضرت، جهنّم برزخی است یا اخروی، کما اینکه معلوم نیست مرادشان جهنّم موقّتی است یا جهنّم دائمی. البته از قرائن پیداست که مرادشان جهنّم موقّت است. چون در روایت نخست ذکر شد که علّت عذاب آنها کفر نعمت است نه کفر به خدا. و کفر نعمت، عذابش دائمی نیست.

پس به احتمال قریب به یقین، منظور حضرت، این بوده که زنان زیادی جهنّم می روند ولی برای ابد در جهنّم نمی مانند؛ و علّت جهنّم رفتن آنها نیز عمدتاً کفر نعمت می باشد که عبارت است از ارج نگذاشتن به تلاشهای شوهر برای آسایش او و فرزندانش.

 

ـ احادیثی دیگر در این باب.

« رَوَى الْفُضَيْلُ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ قَالَ قُلْتُ لَهُ شَيْ‏ءٌ يَقُولُهُ النَّاسُ إِنَّ أَكْثَرَ أَهْلِ النَّارِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ النِّسَاءُ قَالَ وَ أَنَّى ذَلِكَ وَ قَدْ يَتَزَوَّجُ الرَّجُلُ فِي الْآخِرَةِ أَلْفاً مِنْ نِسَاءِ الدُّنْيَا فِي قَصْرٍ مِنْ دُرَّةٍ وَاحِدَة.» (من لا يحضره الفقيه،ج‏5 ،ص134)   

ترجمه:

فُضيل گويد: به امام صادق عليه السّلام عرض كردم: مردم می گويند بيشتر اهل دوزخ در روز قيامت زنان هستند. امام(ع) فرمودند: از كجا چنين باشد در حالى كه یک مرد در آخرت با هزار تن از زنان دنيا ازدواج خواهد كرد در قصرى كه از مروارید يكپارچه است.

توضیح:

یعنی تعداد زنان بهشتی، نسبت به مردان بهشتی چنان زیاد است که زنهای بهشتی با کمبود شوهر مواجه می شوند. لذا هر مرد بهشتی با هزار زن دنیایی ازدواج می کند.

از این حدیث می توان استفاده نمود که در احادیث قبلی، منظور رسول خدا(ص) جهنّم برزخی بوده است نه نه جهنّم اخروی؛ یعنی در عالم برزخ، تعداد زنان جهنّمی بیش از مردان جهنّمی است؛ امّا در آخرت، اکثر آن زنان از جهنّم نجات می یابند و وارد بهشت اخروی می شوند؛ امّا نجات یافتگان از جهنّم برزخی از بین مردان، نسبت به نجات یافتگان زن، اندکند. یعنی اغلب زنانی که در جهنّم برزخی گرفتارند، گناهانشان اساسی نبوده، لذا با عذاب برزخی پاک می شوند.

 

« رَوَى عَمَّارٌ السَّابَاطِيُّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ أَكْثَرُ أَهْلِ الْجَنَّةِ مِنَ الْمُسْتَضْعَفِينَ النِّسَاءُ- عَلِمَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ ضَعْفَهُنَّ فَرَحِمَهُن‏» (من لا يحضره الفقيه، ج‏3، ص468)

ترجمه:

عمّار ساباطي گويد: امام صادق عليه السّلام فرمودند: بيشتر جمعيّت بهشت از زنان مستضعفند. خداوند عزّ و جلّ علم دارد به ضعف آنها، از اين جهت بر ايشان رحم نموده است.

توضیح:

یعنی چون اغلب زنان به خاطر ویژگی های زنانه و مراعات عفاف و امثال آن داری ضعف اطلاعات هستند یا به خاطر اینکه تحت تدبیر شوهر بوده اند، دستشان برای برخی خیرات باز نبوده یا به خاطر تربیت فرزندان و رسیدگی به آنها از برخی امور باز می مانند، لذا خداوند متعال برای آنها تخفیف قائل می شود و از بسیاری از گناهانشان می گذرد و برخی گناهانشان را هم خیلی جدّی نمی گیرد. از اینرو اغلب آنها با عذاب برزخی نجات می یابند؛ لذا در آخرت، اکثر بهشتیان زنان خواهند بود.

قَالَ الصَّادِقُ (ع) : «الْخَيْرَاتُ الْحِسَانُ مِنْ نِسَاءِ أَهْلِ الدُّنْيَا وَ هُنَّ أَجْمَلُ مِنَ الْحُورِ الْعِين‏» (من لا يحضره الفقيه، ج‏3، ص469)

ترجمه:

خيرات حسان (زنان نيكو و زيبا روى) زنان دنيایی هستند كه از حورالعین بهشتی زیباترند.

توضیح:

خدای تعالی در آیه ی 70 سوره ی الرحمن فرموده است: « فيهِنَّ خَيْراتٌ حِسانٌ  ـــ و در آن باغهاى بهشتى زنانى نيكو خلق و زيبايند.»

امام صادق(ع) نیز فرمودند: مراد از این زنان، حوالعین نیست، بلکه آنها همان زنان صالح دنیایی اند، که در بهشت اخروی بسیار زیباتر از حوالعین خواهند بود.

توجّه شود که در سوره ی الرحمن، خداوند متعال نعمات خود را می شمارد؛ و وقتی در مورد نعمت بهشت سخن می گوید، یکی از ویژگی های بهشت را این دانسته که در آن، زنانی نیکو خلق و زیبا هستند؛ یعنی تعداد این زنان در بهشت چنان زیادند، که تبدیل شده اند به یکی از نشانه های بهشت، تا آنجا که خدا وقتی می خواهد صفات بهشت را بشمارد، بهشت را با زنان آن معرّفی می کند.  

 

« عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ ع قَالَ النِّسَاءُ أَرْبَعَةُ أَصْنَافٍ فَمِنْهُنَّ رَبِيعٌ مُرْبِعٌ وَ مِنْهُنَّ جَامِعٌ مُجْمِعٌ وَ مِنْهُنَّ كَرْبٌ مُقْمِعٌ وَ مِنْهُنَّ غُلٌّ قَمِل‏» (من لا يحضره الفقيه، ج‏3، ص386)

ترجمه:

امام صادیق(ع) نقل نمودند از پدر بزرگوارشان که فرمودند: « زنها چهار دسته‏اند: نخست بهاری و پر شکوفه یا پر باران، دوم سرشار و سرشار کننده (سرشار از خير و حاصلخيز)، سوم آفت كوبنده ی جان،  چهارم گردن بند چرمی پر از شِپش.

توضیح:

یعنی زنها چهار دسته اند:

برخی مثل بهار هستند، خوش اخلاق و خوش سلیقه و رشد دهنده ی شوهر و فرزندان.

برخی دیگر سرشار از خیر و برکت می باشند، مانند درختی پربار.

بعضی مانند آفتی هستند که اهل خانواده را افسرده و پژمرده نموده مانع از رشد افراد خانواده می شوند.

و دسته ی آخر، مانند گردنبند پر از شپش هستند که ظاهرش زیباست ولی دائماً موجب آزار و اذیّت است. اینها زنانی هستند که ظاهری زیبا دارند یا نزد دیگران خود را همسر خوبی نشان می دهند ولی در واقع مثل شپش به جان شوهر می افتند و او را می گزند.

آن دو گروه نخست، یقیناً اهل بهشتند، و این دو گروه دوم، جهنّم را ملاقات خواهند نمود.

امام(ع) در این حدیث شریف، چنان زیبا و احساسی مطلب را بیان نموده اند که گویی می خواسته اند با خود زنان سخن بگویند. چون زنان این گونه بیان را بهتر از مردان درک می کنند. امام(ع) به جای آنکه شروع کنند به شمردن صفات زنان خوب و زنان بد، صفاتی را بیان نموده اند انسان آنها را نه با عقل، بلکه با حسّ درونی خود ادراک می کند. فرموده اند اگر زنی چنان است که اخلاق و رفتار و منش او شما را به یاد بهار می اندازد یا چنان است که موقع دیدن او یاد درختی پر بار یا مزرعه ای حاصلخیز می افتید، او زن نمونه است؛ امّا اگر از رفتار و منش او یاد آفت مزارع یا گردنبند پر از شپش می افتید، او زنی جهنّمی است.

 

« وَ رَوَى الْأَصْبَغُ بْنُ نُبَاتَةَ عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ يَظْهَرُ فِي آخِرِ الزَّمَانِ وَ اقْتِرَابِ السَّاعَةِ وَ هُوَ شَرُّ الْأَزْمِنَةِ نِسْوَةٌ كَاشِفَاتٌ عَارِيَاتٌ مُتَبَرِّجَاتٌ مِنَ الدِّينِ دَاخِلَاتٌ فِي الْفِتَنِ مَائِلَاتٌ إِلَى الشَّهَوَاتِ مُسْرِعَاتٌ إِلَى اللَّذَّاتِ مُسْتَحِلَّاتٌ لِلْمُحَرَّمَاتِ فِي جَهَنَّمَ خَالِدَات‏ (من لا يحضره الفقيه، ج‏3، ص390)

ترجمه:

اصبغ بن نباته گويد: از امير مؤمنان عليه السّلام شنيدم كه می فرمودند:

در آخر الزّمان نزديک به قيامت زنانى ظاهر شوند: بى‏حجابان برهنگان، خود آراستگان‏ براى غير شوهران، رها كردگان دین، داخل‏شدگان در آشوبها مایلان به شهوات ، شتاب‏كنندگان بسوى لذّات و خوشگذرانى‏ها، حلال شمارندگان محرّمات الهى، و واردشوندگان در دوزخ.

توضیح:

در این حدیث نیز امیرمؤمنان(ع) ویژگی های زنان جهنّمی آخرالزمان را بیان نموده اند که عبارتند از:

بی حجابی کلّی یا جزئی، بدن نمایی کلّی یا جزئی، آرایش در بیرون از خانه و برای غیر شوهر، دین گریزی، داخل شدن در فتنه ها و آشوبها و حرکتهای ضدّ دینی و ضدّ اجتماعی، گرایش به امور شهوانی از قبیل دوستی با نامحرم و شرکت در مهمانی های مختلط و نگاه که به فیلمها و عکسهای شهوت انگیز و گوش داد به موسیقی های شهوت انگیز و پوشیدن لباسهای شهوانی و ... و گرایش به تجمّلات و محافل خوشگذارانی و بی اعتنایی به احکام دینی.