(4/100163053)

پرسش:لطفا در مورد بهشت عدن كه در كشور يمن است نيز مفصل و كامل توضيح دهيد. سخنراني از خطيب بزرگوار شهيد شيخ احمد كافي رحمه الله گوش مي كردم كه مي گفت در مورد بهشت عدن در روايات غوغاست. مي خواستم بيشتر بدانم.

 

پاسخ:

1ـ در يمن شهري است به نام «عَدَن» كه هيچ ربطي به بهشت عَدْن ندارد.

2ـ ما از طريق نرم افزارهاي روايي، هر چه گشتيم حتّي يك روايت هم نيافتيم كه بهشت عدن ربطي به كشور يمن داشته باشد.

3ـ طبق روايات، در عالم برزخ، جهنّمي است به نام برهوت كه با سرزمين برهوت واقع در كشور يمن، يه نحوه ارتباط وجودي دارد. در برزخ، بهشتي هم وجود دارد به نام «دارالسلام» كه آن نيز با «ظَهْرُ الكوفه» كه امروزه شهر نجف اشرف شده است، ارتباطي وجودي دارد.

4ـ جنّة عدن

عدن در لغت به معنى اقامت و بقاء در يك مكان است، واژه ي «معدن» نيز از اين كلمه است كه جايگاه بقاى مواد خاصى است.

جنّت عدن طبق روايات، افضل مراتب بهشت مي باشد؛ كه جايگاه رسول خدا(ص) و اهل بيت(ع) و خواصّ بني آدم مي باشد.

در برخي روايات آمده كه بهشت عدن، نزديكترين بهشت است به عرش خدا. و در برخي ديگر آمده كه بهشت عدن را خداي تعالي به دست خويش ساخته است؛ يعني ملائك در آن دخيل نبوده اند؛ كه نشان مي دهد رتبه ي عدن از ملائك بالاتر است. باز آمده كه فوق بهشت عدن، گنبدي است كه آن را رضوان گويند. و فوق آن گنبد منزلي است كه آن را وسيله گويند؛ كه آن منبر رسول خدا(ص) است. و شايد آيه ي شريفه اشاره به اين مقام باشد كه فرمود: « يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسيلَةَ ــــ اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! تقواي الهي پيشه كنيد! و بسوي او وسيله بجوييد!» (المائدة:35)

از روايات استفاده مي شود كه بهشت عدن، باطن جنة المأوي مي باشد. و جنة المأوي باطن جنة النعيم است؛ و جنة النعيم باطن جنة الفردوس است؛ و جنة الفردوس، باطن جنة الخلد است.

ـ برخي روايات بهشت عدن

اميرمؤمنان(ع) فرمودند: « .. أَمَّا مَنْزِلُ مُحَمَّدٍ فَفِي أَشْرَفِ الْجِنَانِ وَ أَفْضَلِهَا جَنَّةِ عَدْنٍ وَ أَمَّا الَّذِينَ مَعَهُ فَالْأَئِمَّةُ الِاثْنَا عَشَرَ أَئِمَّةُ الْهُدَى ـــ امّا منزل محمّد(ص) در اشرف بهشتهاشت؛ و افضل بهشتها، بهشت عدن است؛ امّا آنها كه با او هستند، امامان داوازده گانه ي هئايت هستند.» (إرشاد القلوب إلى الصواب ، ج‏2، ص320)

البته اولياء نيز در بهشت عدن خواهند بود.

رسول خدا(ص) فرمودند: « إِنَّ فِي جَنَّةِ عَدْنٍ شَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْهَا خَيْلٌ بُلْقٌ مُسْرَجَةٌ بِالْيَاقُوتِ وَ الزَّبَرْجَدِ ذَوَاتُ أَجْنِحَةٍ لَا تَرُوثُ وَ لَا تَبُولُ يَرْكَبُهَا أَوْلِيَاءُ اللَّهِ فَتَطِيرُ بِهِمْ فِي الْجَنَّةِ حَيْثُ شَاءُوا قَالَ فَيُنَادِيهِمْ أَهْلُ الْجَنَّةِ يَا إِخْوَانَنَا مَا أَنْصَفْتُمُونَا ثُمَّ يَقُولُونَ رَبَّنَا بِمَا ذَا أنال [نَالَ عِبَادُكَ مِنْكَ هَذَا الْكَرَامَةَ الْجَلِيلَةَ دُونَنَا فَيُنَادِيهِمْ مَلَكٌ مِنْ بُطْنَانِ الْعَرْشِ أَنَّهُمْ كَانُوا يَقُومُونَ اللَّيْلَ وَ كُنْتُمْ تَنَامُونَ وَ كَانُوا يَصُومُونَ وَ كُنْتُمْ تَأْكُلُونَ وَ كَانُوا يَتَصَدَّقُونَ بِمَالِهِمْ لِوَجْهِ اللَّهِ تَعَالَى وَ أَنْتُمْ تَبْخَلُونَ وَ كَانُوا يَذْكُرُونَ اللَّهَ كَثِيراً لا يَفْتُرُونَ وَ كَانُوا يَبْكُونَ مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ وَ هُمْ مُشْفِقُون‏ ــــــ در بهشت عدن درختى است كه بيرون آيد از آن درخت اسبهاى ابلق كه زينتهائى از ياقوت و زبرجد دارند و داراى بالها باشند نه سرگين اندازند و نه هم ادرار كنند دوستان خدا بر آنها سوار شوند پس بسوى بهشت پرواز كنند بهر كجا كه بخواهند سپس اهل بهشت آنان را صدا كنند كه اى برادران ما شما انصاف نكرديد. پس عرض كنند: اي پروردگارا ما! به چه عملى بندگان تو به اين مقام ارجمند رسيدند. فرشته‏اى از عرش آنان را صدا كند كه اينان كسانى بودند كه شب‏زنده‏دارى كردند در حالي كه شما مي خوابيديد، اينان روزه‏دار بودند در حالي كه شما مي خورديد؛ براي خداوند از اموال خويش صدقه دادند و انفاق كردند در حالي كه شما بخل ورزيديد. اينان زياد به ياد خداوند بودند و سستى در ياد خدا نكردند و از خوف خدا گريه مي كردند. » (إرشاد القلوب إلى الصواب، ج‏1، ص86)

« قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَحْيَا حَيَاتِي وَ يَمُوتَ مِيتَتِي وَ يَدْخُلَ جَنَّةَ عَدْنٍ مَنْزِلِي فَكَانَ يَتَمَسَّكُ قَضِيباً غَرَسَهُ رَبِّي عَزَّ وَ جَلَّ- ثُمَّ قالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ فَلْيَتَوَلَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَ لْيَأْتَمَّ بِالْأَوْصِيَاءِ مِنْ وُلْدِهِ فَإِنَّهُمْ عِتْرَتِي خُلِقُوا مِنْ طِينَتِي إِلَى اللَّهِ أَشْكُو أَعْدَاءَهُمْ مِنْ أُمَّتِي الْمُنْكِرِينَ لِفَضْلِهِمُ الْقَاطِعِينَ فِيهِمْ صِلَتِي وَ ايْمُ اللَّهِ لَتُقْتَلَنَّ ابْنِي بَعْدِي الْحُسَيْنُ لَا أَنَالَهُمُ اللَّهُ شَفَاعَتِي‏ ـــــــــ رسول خدا(ص) فرمودند: هر كه شادمان مي شود كه زندگى كند به زندگي من و بميرد به مرگ من؛ (زندگي محمّدي و مرگ محمّدي داشته باشد) و در جنت عدن درآيد كه منزل من است، و در آوزيد در شاخه اي كه خدا آن را كاشت و فرمود: باش ! پس موجود شد، بايد دوستدار على بن ابى طالب باشد و اوصياء از فرزندانش را پيروى كند! زيرا آنان عترت من هستند و از طينت من آفريده شده‏اند. من از دشمنانشان به خدا شكوه كنم كه منكر فضل آنهايند و قطع صله آن‏ها كنند و به خدا كه پس از من فرزندم حسين كشته شود و خدا شفاعتم را از آنها دريغ دارد.» (أمالي الصدوق، ص36)

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): « رَأَيْتُ لَيْلَةَ الْإِسْرَاءِ مَكْتُوباً عَلَى قَائِمَةٍ مِنْ قَوَائِمِ الْعَرْشِ- أَنَا اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا وَحْدِي خَلَقْتُ جَنَّةَ عَدْنٍ بِيَدِي مُحَمَّدٌ صَفْوَتِي مِنْ خَلْقِي أَيَّدْتُهُ بِعَلِيٍّ وَ نَصَرْتُهُ بِعَلِي‏ ــــــ شب معراج ديدم بر يكى از ستونهاى عرش نوشته است: منم الله كه معبودي نيست جز من به تنهايي؛ بهشت عدن را به دست خود آفريدم ؛ محمد(ص) برگزيده ي خلق من است كه او را با على(ع) تأييد كردم و با او يارى نمودم.»