(1/100133100)

پرسش:چند سوال در مورد جنت يا همان بهشت داشتم که خواهش دارم اگه امکان داره هرچه ساده تر و روان تر به من پاسخ بفرماييد.

1- آيا در بهشت انسانها همديگرو مي شناسند؟ مثلا من مادرم يا پدرم رو مي شناسم؟ اگر آره، ميتونم ببينمشون يا نه؟

2- در بهشت، مسايل اين دنيا يادمون خواهد موند؟ يعني من در بهشت يادم مياد که امروز چنين نامه اي براتون نوشتم يا نه؟

3- اين سوالم که از همه مهمتره: آيا در بهشت هر چيزي بخواهيم بهمون داده ميشه؟ حتي چيزهاي حرام در اين دنيا؟ مثلا من يک خواسته در بهشت دارم که در اين دنيا اون حرام بوده ولي تو بهشت به من داده ميشه؟

4- آيا ممکنه در بهشت مثلا آرزو کنيم که براي تفريح و تجديد خاطرات زيبا مي خوام برگردم به سال 1387 هجري شمسي در دنياي خودمون و اون حوادث رو دوباره طي کنم؟( همونجوري که مي خوام)؟

 

پاسخ:

1ـ آیات قرآن کریم دلالت آشکار بر این مطلب دارند که اهل بهشت همدیگر را ملاقات می کنند ؛ بلکه دیدار اهل بهشت و همنشینی آنها جزئی از نعمتهای بهشتی شمرده شده است. « عَلى‏ سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ (15)مُتَّكِئينَ عَلَيْها مُتَقابِلينَ (16)يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدانٌ مُخَلَّدُونَ (17)بِأَكْوابٍ وَ أَباريقَ وَ كَأْسٍ مِنْ مَعينٍ (18)لا يُصَدَّعُونَ عَنْها وَ لا يُنْزِفُونَ (19)وَ فاكِهَةٍ مِمَّا يَتَخَيَّرُونَ (20) وَ لَحْمِ طَيْرٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ  ـــــ  بر تخت‏هايى زربافت جواهر نشان،16 روياروى هم بر آنها تكيه داده‏اند.17 بر گردشان پسرانى هميشگى [به خدمت‏] مى‏گردند.18 با جام‏ها و ابريق‏ها و پياله‏اى از مى روان.19 كه از آن نه سر درد گيرند و نه مست و بى‏خرد شوند.20 و ميوه از هر چه اختيار كنند.21 و از گوشت پرنده هر چه بخواهند» (الواقعه).

همچنین اگر هم والدین اهل بهشت باشند هم فرزندان آنها ، نه تنها دیدارشان میسّر خواهد بود بلکه باهم خواهند بود. خداوند متعال می فرماید: « وَ الَّذينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْ‏ءٍ كُلُّ امْرِئٍ بِما كَسَبَ رَهينٌ  ـــــ و كسانى كه ايمان آوردند و فرزندانشان در ايمان از آنان پيروى كردند، فرزندانشان را بديشان بپيونديم و از عملشان چيزى نكاهيم. هر كسى در گرو كارى است كه كرده »(الطور:21) ؛ و همچنین است همسران که اگر هر دو اهل بهشت باشند ، باهم خواهند بود. « جَنَّاتُ عَدْنٍ يَدْخُلُونَها وَ مَنْ صَلَحَ مِنْ آبائِهِمْ وَ أَزْواجِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ وَ الْمَلائِكَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ كُلِّ بابٍ  ـــــ (همان) باغهاى جاويدان بهشتى كه وارد آن مى‏شوند؛ و همچنين پدران و همسران و فرزندان صالح آنها؛ و فرشتگان از هر درى بر آنان وارد مى‏گردند » (الرعد:23) ؛ و فرمود: « هُمْ وَ أَزْواجُهُمْ في‏ ظِلالٍ عَلَى الْأَرائِكِ مُتَّكِؤُنَ ـــــ  آنها و همسرانشان در سايه‏هاى(قصرها و درختان بهشتى) بر تختها تكيه زده‏اند » (يس:56).

توجّه: لفظ آباء در زبان عربی به مجموع پدر و مادر نیز  گفته می شود. لذا در آیه 23 رعد ، این لفظ بر هر دو صدق می کند. در زبان عربی اگر خبری در مورد مجموعه داده شود و بخشی از آن مجموعه مؤنث و بخشی دیگر مذکّر باشد ، اغلب از لفظ مذکّر استفاده می کنند. این قاعده ی ادبی را قاعده ی  تغلیب گویند.

مطلب دیگر اینکه اگر فامیل کسی اهل جهنّم باشد محبّت و یاد و نام آن فامیل جهنّمی در دلش نخواهد بود. چون اهل بهشت از هر چه باطل است پاک می شوند. از طرف دیگر تمام اهل بهشت نسبت به هم چنان علاقه ای دارند که مادر به فرزندش چنان علاقه ای ندارد. همچنین بعید نیست که خداوند متعال از موجودات بهشتی کسانی را در شکل فامیلهای جهنّمی شخص بیافریند تا مؤنس آن شخص باشند. چرا که اهل بهشت هر چه آرزو نمایند برایشان محقّق خواهد شد. « ... وَ لَكُمْ فيها ما تَشْتَهي‏ أَنْفُسُكُمْ وَ لَكُمْ فيها ما تَدَّعُون‏ ــــ و براى شما هر چه دلتان بخواهد در بهشت فراهم است، و هر چه طلب كنيد به شما داده مى‏شود » (فصلت:31).

همچنین اهل بهشت حقّ شفاعت دارند ؛ لذا آنگاه که موقعش برسد می توانند بستگان جهنّمی خودشان را شفاعت نمایند.

2ـ هر آنچه حقّ است در یاد اهل بهشت خواهد ماند. چرا که تک تک امور زندگی ما در نامه ی اعمالمان ثبت می شود ؛ و نامه ی عمل هر کسی وجود خود اوست نه چیزی جدای از خودش. پس همه ی امور زندگی ما در وجودمان ثبت خواهد بود ؛ لکن اگر کسی بهشتی شد، اعمال باطل او را از وجودش می زدایند تا رنجی از این بابت نداشته باشد.

3ـ خداوند متعال می فرماید:« ... وَ لَكُمْ فيها ما تَشْتَهي‏ أَنْفُسُكُمْ وَ لَكُمْ فيها ما تَدَّعُون‏ ــــ و براى شما هر چه دلتان بخواهد در بهشت فراهم است، و هر چه طلب كنيد به شما داده مى‏شود » (فصلت:31).

لکن توجّه شود که اهل بهشت حقّ می باشند و جز حقّ را طلب نمی کنند. البته برخی امور در این دنیا حرامند که در آخرت حرام نمی باشند. مثلاً در دنیا خوردن خمر حرام است ولی در آخرت نهری از شراب وجود دارد که مست کننده نیست. یا در آخرت دیگر چیزی به نام مال حرام وجود ندارد. یا کسی کمبود جنسی ندارد تا محتاج زنا باشد.

4ـ گفته شد که اهل بهشت هر چه را آرزو نمایند محقّق می شود. در حدیث قدسی فرمود: «... يَا ابْنَ آدَمَ أَنَا أَقُولُ لِلشَّيْ‏ءِ كُنْ فَيَكُونُ أَطِعْنِي فِيمَا أَمَرْتُكَ أَجْعَلْكَ تَقُولُ لِلشَّيْ‏ءِ كُنْ فَيَكُون ــــ ای فرزند آدم ! من به چیزی می گویم باش! بلافاصله می شود ، تو نیز در آنچه به تو امر می کنم مرا اطاعت کن! تا تو را نیز چنان قرار دهم که به چیزی بگویی باش ! بلافاصله محقّق بشود». البته اینکه آیا کسی چنان آرزویی که فرمودید می کند یا نه؟ جای بحث است. اهل بهشت بسی فراتر از آنند که میل به اینگونه امور پیش پا افتاده داشته باشند. اهل بهشت آرزوهایی خواهند داشت که امروز در قویترین ذهنها نیز جای نمی گیرد. چون که آنان به چنان رشدی می رسند که تمام دنیا از اوّل تا آخرش در نزد آنها پشیزی ارزش ندارد. بهشت را غرفه هایی است که هر غرفه ی آن به اندازه ی آسمانها و زمین است ؛ و تمام این فقط برای یک نفر است ؛ و دیگری نیز مشابه آن را دارد. اموری در آن است که نه چشمی دیده و نه گوشی شنیده ؛ لذا با کلمات قابل بیان نیستند. البته ذکر آن امور در قرآن کریم آمده است ؛ لکن اهلش می توانند بفهمند. چرا که قرآن را ظواهر فراوانی است و هر ظاهری را بواطنی است. برای مثال ، علّامه طباطبایی در المیزان فرموده اند: آیه 102 سوره ی بقره یک میلیون و دویست و شصت هزار معنی ظاهری دارد ؛ یعنی طبق قواعد ادبیّات عرب ، آین آیه را یک میلیون و دویست و شصت هزار جور می توان معنا نمود ؛ که هر معنایی نیز باطنهای خود را دارد. باز شنیدم از یکی از اهل معرفت که فرمودند: اهل بیت(ع) عنایتی کرده بودند به یکی از علما به نحوی که برای هر آیه ای ششصد معنای ظاهری می دانست. خداوند متعال فرمود: « وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَيْ‏ءٍ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً وَ بُشْرى‏ لِلْمُسْلِمين‏ ـــــ و ما اين كتاب را بر تو نازل كرديم كه بيانگر همه چيز، و مايه هدايت و رحمت و بشارت براى مسلمانان است »(النحل:89). آری بیانگر همه چیز به معنی حقیقی کلمه. « بُكَير بن اَعيَن گوید: حضرت صادق عليه السّلام آرنج خود را گرفت و فرمود: ای بكير! به خدا سوگند اين پوست پيامبر اكرم است و به خدا سوگند اين رگهاى پيامبر است اين به خدا قسم گوشت او و استخوان اوست. سوگند به خدا من می دانم آنچه در آسمان و آنچه در زمين است ؛ و می دانم آنچه در دنيا است و آنچه در آخرت است. در اين موقع متوجّه تعجّب و تغيير قيافه ی بعضى از حاضران شده فرمودند: ای بكير: من اين مطلب را از كتاب خدا می دانم زيرا در اين آيه ميفرمايد: « وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَيْ‏ء» » (بحار الأنوار، ج‏26، ص28)