(193/100147207)

پرسش: زماني يه مطلب خاصي رو خوندم: در قيامت كبري، مرحله اي هست كه با دميده شدن در صور، تمام مخلوقات يكباره ميميرند، و خدا تنهاي تنها ميشود! آيا اين مطلب درسته؟ اگه درسته، منظور از اين مرگ، چگونه مرگي است؟ آيا مرگ مطلق منظور است؟! يا منظور از اين مرگ، همان مقام فناء يا بازگشت، غير اختياري، به عالم اسماءالله است؟ فرض خالق بدون مخلوق، كلا معنا ندارد، حتي براي آني. تازه خدا كه هميشه تنهاست، زيرا هيچ مخلوقي نيست كه به مقام خدا برسد و خدا را از تنهايي در بياورد. تنها بودن فقط براي خدا خوبه، چون اقتضاي مقامش هست.

 

پاسخ:

خدا، تنها بوده، هست و خواهد بود؛ آن هم به وحدت شخصيّه؛ لكن خلق مي پندارند كه آنها هم در عرض خدا يا در طول خدا هستند. امّا وقتي در صور دميده شد، و حقيقت اسرافيلي، كه جبروت خداست، خود را نمايان ساخت، تمام خلائق چنان از شوكت و جلال و جبروت الهي در دهشت مي شوند كه از خود و ماهيّت خويش فاني مي شوند؛ و جز به جبروت خدا خدا نظر نخواهند داشت. در اين هنگام از عالم مخلوقات، فقط چهار فرشته اي اعظم مانده اند. لذا حضرت سلطان، الله جلّ جلاله فرمود: « وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلاَّ مَنْ شاءَ اللَّه‏ ــ و در صور دميده مى‏شود، پس همه ي كسانى كه در آسمانها و زمينند مدهوش مي شوند، مگر كسانى كه خدا بخواهد.» (الزمر:68). طبق روايات، اين چهار فرشته اند آن استثناء شدگان. آنگاه خداي تعالي امر مي كند حضرت عزرائيل را؛ كه اماته كند اسرافيل و ميكائيل را؛ و امر مي كند كه خودت نيز بمير! پس نعره اي مي كشد و مي ميرد؛ اگر آن نعره را اكنون زند، از دهشت آن خلقي زنده نمي ماند. آنگاه خداي تعالي رو مي كند به سيّد ملائك و سلطان جبروت، حضرت جبرئيل(ع) و مي فرمايد: چه كسي مانده است يا جبرئيل؟! عرض مي كند: بنده ي حقيرت جبرئيل، و وجه الله. امر مي كند كه اي جبرئيل! پس بمير! آن بزرگوار سر بر سجده ـ كه مقام فناست ـ مي گذارد و مي ميرد. در اين هنگامه جز خدا و حضرت وجه الله كسي نيست؛ پس حضرت احديّت ندا مي كند كه: « لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ ــ براي كيست حاكميّت، در اين روز؟» حضرت وجه الله كه لسان الله است، از جانب الله مي گويد: « لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّار ــ براى خداوند يكتاى قهّار است.»

آنگاه حضرت احديّت، اسرافيل(ع) را از حال فنا خارج نموده امر مي كند كه در صور بدمد. در اين هنگام، همه ي فاني شدگان به خود مي آيند؛ و بساط آخرت و محشر گسترده مي شود؛ و به حساب ريز و درشت خلائق رسيدگي مي شود. صور نخست، صور هلاك و فناست و صور دوم، صور قيامت كبري و حشر اكبر است.

فرمود: « وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلاَّ مَنْ شاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فيهِ أُخْرى‏ فَإِذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ ــــ و در صور دميده مى‏شود، پس همه ي كسانى كه در آسمانها و زمينند مدهوش مي شوند، مگر كسانى كه خدا بخواهد؛ سپس بار ديگر در صور دميده مى‏شود، ناگهان همگى به پا مى‏خيزند و در انتظار(حساب و جزا) هستند.» (الزمر:68)